O Atlasie
• Project description in English
• Założenia i cel
• Autorzy
 
I. Z historii form i metod prezentacji
• Wprowadzenie
• Izolinie
• Kartogram
• Metoda kropkowa
• Grafika statystyczna
• Współczesność
• Literatura
 
II. Od danych do mapy
• Cel mapy i dane
• Sposób odniesienia danych
• Charakter danych
• Sposób ujęcia danych
• Literatura
 
III. Metody krok po kroku
• Metoda kartodiagramu + · Założenia ogólne
· Kształt diagramów a rozpiętość zbioru danych
· Kartodiagram sumaryczny strukturalny
· Inne kartodiagramy
· Kartodiagram liniowy
· Kartodiagram porządkowy
· Literatura

• Metoda kartogramu + · Założenia ogólne
· Kartogram prosty
· Kartogram ciągły
· Kartogram diagramiczny
· Kartogram złożony (krzyżowy)
· Literatura

• Metoda izolinii + · Założenia ogólne
· Izarytmy rzeczywiste
· Izarytmy teoretyczne (izoplety)
· Izolinie ruchu i odległości
· Literatura

• Metoda kropkowa + · Założenia ogólne
· Dobór danych, waga kropki
· Literatura

• Metoda sygnatur ilościowych + · Założenia ogólne
· Literatura
I. Z historii kartograficznych form i metod prezentacji   |  Jacek Pasławski

Metoda kropkowa

W 1830 roku ukazała się zapewne pierwsza mapa kropkowa ilustrująca rozmieszczenie ludności we Francji. Frere de Montizon, nieznany z innych dokonań w tym zakresie księgarz paryski za podstawę swej mapy przyjął dane dla 86 departamentów oraz wagę kropki 10 000 osób. Na reprodukcji w książce A. H. Robinsona (1982, s. 112) widać, że kropki zostały rozmieszczone równomiernie na powierzchni departamentów. Mapa zdaniem A. H. Robinsona nie miała istotnego wpływu na dalszy rozwój tej formy prezentacji kartograficznej. Wcześniej za pierwowzór mapy kropkowej uważano mapę z  1863 roku rozmieszczenia Maorysów na Wyspie Północnej Nowej Zelandii. Na mapie w skali 1:1 700 000 oznaczono krzyżykami „100 dusz” (ryc. 1.9). Metoda kropkowa rozpowszechniła się dopiero w drugiej połowie XX wieku. W 1919 roku znany szwedzki geograf Sten de Geer wydał 12-arkuszową mapę rozmieszczenia ludności Szwecji w skali 1:500 000 opracowaną metodą kropkowo-diagramiczną. Również geograf szwedzki W. William-Olssen, przewodniczący Komisji Mapy Ludnościowej Świata, zaproponował w 1960 roku podobne rozwiązanie na mapach 1:1 000 000 opracowywanych w państwach należących do Międzynarodowej Unii Geograficznej (J. Siwek 1976).


Ryc. 1.9 | Mapa kropkowa (wraz z powiększonym fragmentem) z 1863 roku ilustrująca rozmieszczenie Maorysów (objaśnienie w tekście)

Metodę spopularyzowali Amerykanie opracowując w okresie międzywojennym liczne mapy zagadnień rolniczych, często później reprodukowane również przez autorów europejskich (J. Pasławski 1999). W atlasie szkolnym wydanym w 1938 roku, M. Janiszewski zamieścił 12 map kropkowych dotyczących rolnictwa w Polsce. Metoda trudno poddająca się komputeryzacji jest najrzadziej stosowana z tzw. ilościowych metod prezentacji kartograficznej.

« Idź do poprzedniej strony Idź do następnej strony »

 

 


idź do początku strony »
 
  © Katedra Kartografii · Wydział Geografii i Studiów Regionalnych · Uniwersytet Warszawski · 2010-2012