O Atlasie
• Project description in English
• Założenia i cel
• Autorzy
 
I. Z historii form i metod prezentacji
• Wprowadzenie
• Izolinie
• Kartogram
• Metoda kropkowa
• Grafika statystyczna
• Współczesność
• Literatura
 
II. Od danych do mapy
• Cel mapy i dane
• Sposób odniesienia danych
• Charakter danych
• Sposób ujęcia danych
• Literatura
 
III. Metody krok po kroku
• Metoda kartodiagramu + · Założenia ogólne
· Kształt diagramów a rozpiętość zbioru danych
· Kartodiagram sumaryczny strukturalny
· Inne kartodiagramy
· Kartodiagram liniowy
· Kartodiagram porządkowy
· Literatura

• Metoda kartogramu + · Założenia ogólne
· Kartogram prosty
· Kartogram ciągły
· Kartogram diagramiczny
· Kartogram złożony (krzyżowy)
· Literatura

• Metoda izolinii + · Założenia ogólne
· Izarytmy rzeczywiste
· Izarytmy teoretyczne (izoplety)
· Izolinie ruchu i odległości
· Literatura

• Metoda kropkowa + · Założenia ogólne
· Dobór danych, waga kropki
· Literatura

• Metoda sygnatur ilościowych + · Założenia ogólne
· Literatura
III. Metody krok po kroku

Metoda izolinii

Jest to najstarsza metoda i forma graficzna prezentująca stosunki ilościowe nie tylko w skalach geograficznych, gdyż stosowana jest również np. w architekturze (konserwacja zabytków), inżynierii (odkształcenia powierzchni), a więc w skalach „pozageograficznych”. Metoda, której formą jest zbiór linii, ma bardzo zróżnicowane zastosowanie a mapy wykonane w ten sposób są interpretowane zależnie od odniesienia danych. Innymi słowy to jak interpretujemy mapę wykonaną metodą izolinii zależy od sposobu „pozyskania wartości” w punktach interpolacyjnych — czy odnoszą się one do konkretnych punktów pomiarowych, czy charakteryzują powierzchnie.

W podręczniku kartografii (J. Pasławski, red., 2010) wyróżniono cztery rodzaje izolinii a w niniejszym atlasie omówiono trzy z nich:

  • izarytmy rzeczywiste,
  • izarytmy teoretyczne (izoplety),
  • izolinie ruchu i odległości.

Pomijamy linie izometryczne ze względu na ich odmienny charakter oraz źródła pozyskanych danych (m.in. numeryczne modele terenu, skaning laserowy).

Istotą metody jest zwizualizowanie danych punktowych (dyskretnych) za pomocą interpolacji pozwalającej na utworzenie przestrzennie ciągłej „powierzchni” ilustrującej zmienność zjawiska. W dalszej kolejności możliwa jest graficzna prezentacja tej powierzchni, m.in. poprzez rysunek linii oznaczających punkty o tej samej wartości zjawiska czyli tzw. izolinii (w języku greckim słowo ísos oznacza równy).

Izolinie rysowane na mapie według zasad interpolacji są zatem formą wizualizacji. Interpolacja polega na oznaczaniu położenia izolinii o określonych wartościach, na podstawie danych rozmieszczonych w przestrzeni. Poza podstawową interpolacją proporcjonalną (por. L. Ratajski 1989, s. 157-158) jest wiele innych sposobów interpolacji, które podzielić można na: deterministyczne i statystyczne, globalne i lokalne, wierne i wygładzające oraz ciągłe i nieciągłe. Stosunkowo często wykorzystywana jest metoda interpolacji nazywana krigingiem (por. J. Mościbroda 1999, s. 77-83).
 

Idź do nastepnej strony »

 

 


idź do początku strony »
 
  © Katedra Kartografii · Wydział Geografii i Studiów Regionalnych · Uniwersytet Warszawski · 2010-2012