O Atlasie
• Project description in English
• Założenia i cel
• Autorzy
 
I. Z historii form i metod prezentacji
• Wprowadzenie
• Izolinie
• Kartogram
• Metoda kropkowa
• Grafika statystyczna
• Współczesność
• Literatura
 
II. Od danych do mapy
• Cel mapy i dane
• Sposób odniesienia danych
• Charakter danych
• Sposób ujęcia danych
• Literatura
 
III. Metody krok po kroku
• Metoda kartodiagramu + · Założenia ogólne
· Kształt diagramów a rozpiętość zbioru danych
· Kartodiagram sumaryczny strukturalny
· Inne kartodiagramy
· Kartodiagram liniowy
· Kartodiagram porządkowy
· Literatura

• Metoda kartogramu + · Założenia ogólne
· Kartogram prosty
· Kartogram ciągły
· Kartogram diagramiczny
· Kartogram złożony (krzyżowy)
· Literatura

• Metoda izolinii + · Założenia ogólne
· Izarytmy rzeczywiste
· Izarytmy teoretyczne (izoplety)
· Izolinie ruchu i odległości
· Literatura

• Metoda kropkowa + · Założenia ogólne
· Dobór danych, waga kropki
· Literatura

• Metoda sygnatur ilościowych + · Założenia ogólne
· Literatura
III. Metody krok po kroku  •  Metoda izolinii

Izarytmy rzeczywiste

Ten rodzaj izarytm można stosować mając dane ilościowe o odniesieniu punktowym. Przykładem podręcznikowym są dane meteorologiczne lub grawimetryczne. Dane będące podstawą wykonania tego rodzaju map izoliniowych są traktowane jako prezentujące zjawiska występujące w sposób ciągły przestrzennie (ryc. 3.17), zmierzone w wybranych punktach, co uprawnia do interpolacji, czyli wskazania zmienności zjawiska również poza miejscem, gdzie przeprowadzono pomiary.
 


Ryc. 3.17 | Przykładem wykorzystania metody izarytm rzeczywistych jest wizualizacja twarzy opracowana na podstawie danych pozyskanych na drodze skanowania 3D. Izolinie wykreślono równolegle do płaszczyzny (usytuowanej „pionowo”) znajdującej się za przedstawianą osobą.
 

Przedstawiane zjawisko mogą charakteryzować dane bezwzględne (np. opad, usłonecznienie), jak i względne, gdyż mogą to być dane przetworzone, np. w formie wskaźników.

Zagadnienie ujęcia danych może być rozumiane dwojako: można przyjąć, że forma izoliniowa jest ujęciem ciągłym, gdyż danych będących podstawą opracowania mapy nie grupuje się w klasy (nie opracowuje się szeregu rozdzielczego), ale z drugiej strony dane są wizualizowane przez wybrane izolinie a ów wybór można traktować jako wyznaczenie klas istotnych dla prezentacji zjawiska.

Ten dylemat rozumienia ujęcia danych dotyczy również omawianych dalej izarytm teoretycznych oraz izolinii ruchu.
 


 

« Idź do poprzedniej strony Idź do nastepnej strony »

 

 


idź do początku strony »
 
  © Katedra Kartografii · Wydział Geografii i Studiów Regionalnych · Uniwersytet Warszawski · 2010-2012