O Atlasie
• Project description in English
• Założenia i cel
• Autorzy
 
I. Z historii form i metod prezentacji
• Wprowadzenie
• Izolinie
• Kartogram
• Metoda kropkowa
• Grafika statystyczna
• Współczesność
• Literatura
 
II. Od danych do mapy
• Cel mapy i dane
• Sposób odniesienia danych
• Charakter danych
• Sposób ujęcia danych
• Literatura
 
III. Metody krok po kroku
• Metoda kartodiagramu + · Założenia ogólne
· Kształt diagramów a rozpiętość zbioru danych
· Kartodiagram sumaryczny strukturalny
· Inne kartodiagramy
· Kartodiagram liniowy
· Kartodiagram porządkowy
· Literatura

• Metoda kartogramu + · Założenia ogólne
· Kartogram prosty
· Kartogram ciągły
· Kartogram diagramiczny
· Kartogram złożony (krzyżowy)
· Literatura

• Metoda izolinii + · Założenia ogólne
· Izarytmy rzeczywiste
· Izarytmy teoretyczne (izoplety)
· Izolinie ruchu i odległości
· Literatura

• Metoda kropkowa + · Założenia ogólne
· Dobór danych, waga kropki
· Literatura

• Metoda sygnatur ilościowych + · Założenia ogólne
· Literatura
III. Metody krok po kroku  •  Metoda izolinii

Izolinie ruchu i odległości

Izolinie ruchu — izochrony, stosunkowo popularne na przełomie XIX i XX wieku w związku z rozwojem kolei, ilustrują dostępność terenu określonym środkiem komunikacji (ryc. 3.20). Mapy opracowuje się najczęściej na podstawie danych z rozkładu jazdy, choć również można przyjąć szacunkową prędkość np. samochodu w mieście. Dane odnoszone są do punktów (stacje kolejowe, przystanki autobusowe). Są to czasy przejazdu od wybranego punktu głównego, dla którego opracowuje się mapę (np. dworzec Warszawa Centralna), a więc są to dane bezwzględne na poziomie interwałowym. Mapa ilustruje dostępność terytorium przy założeniu osiągnięcia przez podróżnego stacji lub przystanku w czasie określonym rozkładem jazdy, a następnie przyjmuje się możliwość poruszania z jednakową prędkością (pieszo zwykle 4 km/h, na mapie samochodem 50 km/h) w każdym kierunku, co ilustrują koncentryczne izochrony rysowane od kolejnych stacji. Wobec takiego założenia mapy izochroniczne opracowuje się raczej w mniejszych skalach, gdyż ilustrują w sposób ogólny dostępność obszaru. Duże znaczenie mają założenia opracowania mapy: czas rozpoczęcia podróży, czas przejazdu (średni, najczęstszy) uwzględnienie czasu na przesiadki (W. Pietrusiewicz 1996).
 


Ryc. 3.20  | Mapa dostępności czasowej Warszawy wykonana za pomocą izochron (opr. W. Kowalski 2002)

Zagadnienie ujęcia danych (ciągłe, skokowe) — podobnie jak w przypadku omówionych już rodzajów izolinii — może być rozumiane dwojako.
 


 

Izolinie odległości, czyli ekwidystanty opracowuje się na mapie bez korzystania z danych statystycznych. Jest to unaocznienie treści mapy w sposób bardzo sugestywny dla użytkownika. Najczęściej rysuje się ekwidystanty od wybranej linii (np. granicy państwa) lub od punktu (np. stacji nadawczej). Ekwidystanty wskazują wówczas miejsca najbardziej oddalone od granicy państwa lub obszar zasięgu stacji nadawczej. Tę formę prezentacji można znaleźć w wielu programach z grupy systemów informacji geograficznej, gdzie stosowana jest frapująca ale niepoprawna nazwa – „buforowanie”. Ujęcie danych to w tym przypadku przyjęcie interwału odległości między kolejnymi ekwidystantami (por. część III).
 


 

« Idź do poprzedniej strony Idź do nastepnej strony »

 

 


idź do początku strony »
 
  © Katedra Kartografii · Wydział Geografii i Studiów Regionalnych · Uniwersytet Warszawski · 2010-2012