O Atlasie
• Project description in English
• Założenia i cel
• Autorzy
 
I. Z historii form i metod prezentacji
• Wprowadzenie
• Izolinie
• Kartogram
• Metoda kropkowa
• Grafika statystyczna
• Współczesność
• Literatura
 
II. Od danych do mapy
• Cel mapy i dane
• Sposób odniesienia danych
• Charakter danych
• Sposób ujęcia danych
• Literatura
 
III. Metody krok po kroku
• Metoda kartodiagramu + · Założenia ogólne
· Kształt diagramów a rozpiętość zbioru danych
· Kartodiagram sumaryczny strukturalny
· Inne kartodiagramy
· Kartodiagram liniowy
· Kartodiagram porządkowy
· Literatura

• Metoda kartogramu + · Założenia ogólne
· Kartogram prosty
· Kartogram ciągły
· Kartogram diagramiczny
· Kartogram złożony (krzyżowy)
· Literatura

• Metoda izolinii + · Założenia ogólne
· Izarytmy rzeczywiste
· Izarytmy teoretyczne (izoplety)
· Izolinie ruchu i odległości
· Literatura

• Metoda kropkowa + · Założenia ogólne
· Dobór danych, waga kropki
· Literatura

• Metoda sygnatur ilościowych + · Założenia ogólne
· Literatura
III. Metody krok po kroku  •  Metoda kartogramu

Kartogram ciągły

Kartogramy o ujęciu ciągłym, choć znane od dawna zyskały na popularności, po skonstruowaniu urządzeń (najpierw ploterów, potem drukarek laserowych) pozwalających na uzyskanie powierzchni o żądanej jasności. Po kilkuletniej dyskusji i wykonaniu różnych eksperymentów uznano, że nie spełniają one oczekiwań prezentacji uwalniającej kartografa od wyznaczania klas a czytelnikowi przekazującej szczegółowe, wiarygodne dane. Obecnie jako prezentacja dość trudna do poprawnej interpretacji, kartogram ciągły stosowany jest rzadko. Mimo to, w programach umożliwiających opracowanie kartogramu (np. MapInfo) nie ma ograniczenia liczba wyznaczanych klas. Można zatem bez problemu opracować kartogram ciągły wyznaczając tyle klas, ile mamy pól odniesienia o różnych wartościach zjawiska (ryc. 3.12).
 


Ryc. 3.12 | W kartogramie ciągłym mamy tyle klas ile pól odniesienia o różnych wartościach prezentowanej zmiennej

Istotnym warunkiem poprawnego wykonania kartogramu ciągłego, aby mógł spełniać funkcję efektywnego przekazu informacji, jest sposób opracowania legendy, która powinna jednoznacznie wskazywać na formę prezentacji (por. J. Pasławski 2003).
 

« Idź do poprzedniej strony Idź do nastepnej strony »

 

 


idź do początku strony »
 
  © Katedra Kartografii · Wydział Geografii i Studiów Regionalnych · Uniwersytet Warszawski · 2010-2012