O Atlasie
• Project description in English
• Założenia i cel
• Autorzy
 
I. Z historii form i metod prezentacji
• Wprowadzenie
• Izolinie
• Kartogram
• Metoda kropkowa
• Grafika statystyczna
• Współczesność
• Literatura
 
II. Od danych do mapy
• Cel mapy i dane
• Sposób odniesienia danych
• Charakter danych
• Sposób ujęcia danych
• Literatura
 
III. Metody krok po kroku
• Metoda kartodiagramu + · Założenia ogólne
· Kształt diagramów a rozpiętość zbioru danych
· Kartodiagram sumaryczny strukturalny
· Inne kartodiagramy
· Kartodiagram liniowy
· Kartodiagram porządkowy
· Literatura

• Metoda kartogramu + · Założenia ogólne
· Kartogram prosty
· Kartogram ciągły
· Kartogram diagramiczny
· Kartogram złożony (krzyżowy)
· Literatura

• Metoda izolinii + · Założenia ogólne
· Izarytmy rzeczywiste
· Izarytmy teoretyczne (izoplety)
· Izolinie ruchu i odległości
· Literatura

• Metoda kropkowa + · Założenia ogólne
· Dobór danych, waga kropki
· Literatura

• Metoda sygnatur ilościowych + · Założenia ogólne
· Literatura
III. Metody krok po kroku  •  Metoda kartogramu

Kartogram diagramiczny

Kartogramicznie można wypełnić kartodiagram liniowy, punktowy lub powierzchniowy (ryc. 3.13). Wypełniając „kartogramicznie” naniesione na mapie diagramy można pokazać np. przyrost naturalny lub wskaźnik migracji. Przy takim podejściu mówimy o metodzie kartogramu diagramicznego.
 


Ryc. 3.13 | Kartogram diagramiczny. Skala mapy na ekranie nie jest zachowana, ale zapis liczbowy nie został usunięty, gdyż ilustruje sposób konstrukcji diagramów — ich wielkość jest w tym przypadku zgodna ze skalą polową prezentacji. Innymi słowy 1 cm2 diagramu to 225 km2 użytków rolnych (opr. M. Sitkiewicz 2001)

W zasadzie kartogram diagramiczny jest wykonany wówczas poprawnie, gdy wielkość diagramów odpowiada mianownikowi prezentowanego wskaźnika (ryc. 3.13). Diagramy prezentujące powierzchnię użytków rolnych rozkolorowano kartogramicznie odpowiednio do odsetka sadów w powierzchni użytków rolnych. Takie rozwiązanie można stosować do prezentacji zagadnień, których wskaźniki nie odnoszą się do całej powierzchni pola odniesienia.
 

« Idź do poprzedniej strony Idź do nastepnej strony »

 

 


idź do początku strony »
 
  © Katedra Kartografii · Wydział Geografii i Studiów Regionalnych · Uniwersytet Warszawski · 2010-2012