O Atlasie
• Project description in English
• Założenia i cel
• Autorzy
 
I. Z historii form i metod prezentacji
• Wprowadzenie
• Izolinie
• Kartogram
• Metoda kropkowa
• Grafika statystyczna
• Współczesność
• Literatura
 
II. Od danych do mapy
• Cel mapy i dane
• Sposób odniesienia danych
• Charakter danych
• Sposób ujęcia danych
• Literatura
 
III. Metody krok po kroku
• Metoda kartodiagramu + · Założenia ogólne
· Kształt diagramów a rozpiętość zbioru danych
· Kartodiagram sumaryczny strukturalny
· Inne kartodiagramy
· Kartodiagram liniowy
· Kartodiagram porządkowy
· Literatura

• Metoda kartogramu + · Założenia ogólne
· Kartogram prosty
· Kartogram ciągły
· Kartogram diagramiczny
· Kartogram złożony (krzyżowy)
· Literatura

• Metoda izolinii + · Założenia ogólne
· Izarytmy rzeczywiste
· Izarytmy teoretyczne (izoplety)
· Izolinie ruchu i odległości
· Literatura

• Metoda kropkowa + · Założenia ogólne
· Dobór danych, waga kropki
· Literatura

• Metoda sygnatur ilościowych + · Założenia ogólne
· Literatura
III. Metody krok po kroku  •  Metoda kartogramu

Kartogram złożony (krzyżowy)

Kartogram złożony nazywany również krzyżowym, stosowany jest w celu pokazania na jednej mapie relacji dwu zjawisk. Powstaje przez „nałożenie” dwu kartogramów i wówczas każde pole charakteryzowane jest przez dwie cechy, co uzyskuje się przez odpowiednią konstrukcję legendy.

Przedstawione w ten sposób zjawiska muszą być odpowiednio dobrane. Wyróżnia się dwa zakresy stosowania tej formy prezentacji.

  1. Gdy oba wskaźniki charakteryzują wybrane zagadnienie, np. gęstość sieci drogowej oraz gęstość sieci kolejowej mogą być traktowane jako obraz sieci transportowej.
  2. Gdy istnieją zależności między prezentowanymi wskaźnikami. Przykładem są nawożenie i plony.

Legendą kartogramu krzyżowego jest kwadrat, którego boki podzielone są na odpowiednią liczbę klas. Najczęściej stosuje się po trzy klasy, co daje dziewięć pól. Do ich rozkolorowania najlepiej jest użyć barw dopełniających, np. błękitnej i czerwonej, które zmieszane – na przekątnej legendy, dają barwę szarą (J. R. Eyton 1984). Kwadrat legendy można potraktować jako wykres korelacyjny oznaczając położenie poszczególnych pól (białe kropki na ryc. 3.14). Na ilustracji obok legendy zamieszczono informację o liczebności poszczególnych klas, co wskazuje, że w 2006 roku nie było wyraźnej zależności między odsetkiem młodzieży w województwach, a odsetkiem gospodarstw domowych z dostępem do Internetu.
 


Ryc. 3.14 | Kartogram złożony (opr. A. Zadroziński 2008, zmienione)

« Idź do poprzedniej strony Idź do nastepnej strony »

 

 


idź do początku strony »
 
  © Katedra Kartografii · Wydział Geografii i Studiów Regionalnych · Uniwersytet Warszawski · 2010-2012