O Atlasie
• Project description in English
• Założenia i cel
• Autorzy
 
I. Z historii form i metod prezentacji
• Wprowadzenie
• Izolinie
• Kartogram
• Metoda kropkowa
• Grafika statystyczna
• Współczesność
• Literatura
 
II. Od danych do mapy
• Cel mapy i dane
• Sposób odniesienia danych
• Charakter danych
• Sposób ujęcia danych
• Literatura
 
III. Metody krok po kroku
• Metoda kartodiagramu + · Założenia ogólne
· Kształt diagramów a rozpiętość zbioru danych
· Kartodiagram sumaryczny strukturalny
· Inne kartodiagramy
· Kartodiagram liniowy
· Kartodiagram porządkowy
· Literatura

• Metoda kartogramu + · Założenia ogólne
· Kartogram prosty
· Kartogram ciągły
· Kartogram diagramiczny
· Kartogram złożony (krzyżowy)
· Literatura

• Metoda izolinii + · Założenia ogólne
· Izarytmy rzeczywiste
· Izarytmy teoretyczne (izoplety)
· Izolinie ruchu i odległości
· Literatura

• Metoda kropkowa + · Założenia ogólne
· Dobór danych, waga kropki
· Literatura

• Metoda sygnatur ilościowych + · Założenia ogólne
· Literatura
III. Metody krok po kroku

Metoda sygnatur ilościowych

To forma prezentacji o odniesieniu punktowym i powierzchniowym oraz liniowym, mająca pewne cechy kartodiagramu. Zasadnicza różnica między tymi dwoma formami prezentacji ilościowej polega na tym, że w przypadku kartodiagramów operuje się wielkością znaków proporcjonalną do prezentowanych danych, natomiast w przypadku sygnatur — przede wszystkim wagą optyczną znaku (L. Ratajski 1989, s. 84-85). Dane statystyczne mogą być bezwzględne (najczęściej stosowane), ale nie ma ograniczenia, aby były to dane względne. Stosując sygnatury ilościowe konieczne jest opracowanie szeregu rozdzielczego, a więc jest to ujęcie skokowe.

Najczęstszym przykładem jest sposób prezentacji miast na mapach ogólnogeograficznych (ryc. 3.10). Metodę tę stosuje się najczęściej ze względu na brak miejsca dla diagramów na mapie. Zasadniczą cechą stosowanych znaków jest wymieniona już waga optyczna, co osiąga się odpowiednim wypełnieniem znaku (deseniem) i w pewnym stopniu wielkością znaku (czasem kształtem), ale nie mającym wyraźnego związku z przedstawianymi wartościami.
 


Ryc. 3.10  | Sygnatury ilościowe punktowe (opr. T. Opach 2011)

Również podobnie jak w przypadku kartodiagramu można opracować sygnatury porządkowe, które łatwo rozpoznać po legendzie.

W klasyfikacji L. Ratajskiego (1989, s. 83-85) sygnatury ilościowe zostały omówione wraz z sygnaturami a więc jakościową formą prezentacji. W niniejszym opracowaniu tę formę prezentacji traktujemy jako „samodzielną” formę ilościową, przy czym warto zwrócić uwagę na jej „pokrewieństwo” z kartodiagramem (J. Pasławski 2005) .
 


 

Idź do następnej strony »

 

 


idź do początku strony »
 
  © Katedra Kartografii · Wydział Geografii i Studiów Regionalnych · Uniwersytet Warszawski · 2010-2012